Bakumatsu Taiyôden (A Sun-Tribe Myth from the Bakumatsu Era) | Şogun Devrinin Son Güneşi (1957)

Yönetmen: Yûzô Kawashima

Oyuncular: Furankî Sakai, Sachiko Hidari, Yôko Minamida, Yûjirô Ishihara

Senaryo: Hisashi Yamanouchi, Yûzô Kawashima, Shôhei Imamura

Benden: 7 / 10

Tür: Komedi, Drama

Ülke: Japonya

Saheiji (Furankî Sakai), çok becerikli, hazır cevap ve işini çok iyi bile bir insandır. Tüm film boyunca üçkağıtçı olarak izleyeceğimiz karakter, bir geneleve girer ama parası olmadığından burada çalışıp borcunu ödemek ister. Öylesine kendini sevdiren ve hızlıca iş çözen biridir ki hemen kabul görür. Genelev içindeki tüm problemleri çözmek Saheiji’ye düşer.

Saheiji (Furankî Sakai)

1957 yapımı filmi Mubi özel gösteriminde seyrettim. 45 yaşında yaşamını yitirmiş olan yönetmen Yûzô Kawashima, Japonya’da çok iyi tanıyor olsa da Japonya dışında pek hakkı verilmiş bir yönetmen değil. Filmin senaristlerinden Shôhei Imamura daha çok bilinen bir sinemacı. 45 yaşına kadar 47 film yapmış yönetmen ve bunları 19 yıl gibi bir süreye sığdırmayı başarmış.

1919 yılında yayınlanmaya başlayan Japonya’nın en önemli sinema dergisi Kinema Jumpo tarafından tüm zamanların en iyi 4. Japon filmi olarak seçilmiş bir filmden bahsettiğimizde belirtelim. Listeyi merak edenler buraya tıklayabilir. Tıkla

“Tüm Kargaları öldürdüm dünya üzerindeki / Uyuyakalmak için erkeğimin yanında.”

Savaş sonrası Japonya’sında geçen komedi türü film her ne kadar genelevde geçse de aklınıza müstehcen sahneler gelmesin. Çıplaklık kesinlikle yok. Burada ki her şey fakirlik, çaresizlik, aptallık gibi kavramlar üzerinden yürüyor. Film komedi ama Japon kültürü ile bizim kültürümüz arasında ciddi bir fark var, kahkahalar atacağınız bir film olarak düşünmeyin.

“dedikleri gibi akıllı biri değişir aptal biri asla”

Kahramanımız Saheiji (Furankî Sakai), genelev içindeki ayak işlerini hallederken bir taraftan samuraylar ile de uğraşır, buradaki samuraylar Amerikan karargahına saldırma planı yapan devrimcilerdir. Bunların arasında geçen keyifli diyaloglarda var.

Filmde en dikkatimi çeken sürekli bozulan köstekli saat oldu. Yönetmenin ne amaçla kullandığını bilemem ama saat bu fakr-u zaruret içinde tam bir zenginlik simgesi ve ne kadar incelikle tamir edilse de sürekli bozuluyor, kimseye faydası yok.

Şogun Devrinin Son Güneşi (1957) bir sahne

Saheiji karakteri üçkağıtçı olarak dışarıya sürekli gülerken aynı zamanda veremdir ve tedavisi için para biriktirmeye çalışmaktadır. Genelevdeki kızlarla birlikte olmaya çalışmaz, kendi ahlak anlayışına sahiptir, her ne kadar üçkağıtçı olarak çağrılsa da geneleve gelen kişilerden farklı olarak aslında daha namusludur denebilir. Bu sorgulama bize kalmıştır. Fakirlik kavramının bir genelev üzerinden sorgulanması ve kızını bir geneleve borcuna karşılık satan bir baba karakterininde filmde olması, gerçek anlamda ahlak nedir sorusunu bize düşündürtmektedir.

Filmin kendi adıma en çarpıcı sahnesi sonu oldu.

“Cennet ve cehennem diye bir yer yok ama yaşayacak bir hayatım var.”

Verem hastası birinin izleyiciye attığı son tokat olarak görebileceğimiz bu diyalog, var olan hayatlarımızı azıcıkta olsa sorgulamamız için.

Barış, Nisan 2020

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.