Django Unchained | Zincirsiz (2012)

Yönetmen: Quentin Tarantino

Senaryo: Quentin Tarantino

Oyuncular: Jamie Foxx, Christoph Waltz, Leonardo DiCaprio,Kerry Washington, Samuel L. Jackson

IMDb: 8.4

Benden: 8,7

Alman asıllı ödül avcısı Dr. King Schultz, Brittle Kardeşler’i ölü veya diri ele geçirmek ister, sorun bu kişileri tanımamasıdır. Bunları Köle Django tanıyordur ve onunla bir anlaşma yapar, özgürlüğü karşılığında Brittle Kardeşleri teşhis edecektir. Görev tamamdır ama Django’nun hikayesi burada bitmez. Eski kaldığı çiftlikte kalan eşi Broomhilda’yı bulmak ve onu kurtarmak için Schultz ile birlikte avcılığa başlarlar. Yolları “Candyland” çiftliğine ve çiftliğin sahibi Calvin Candie’ye kadar uzanır, Leonardo DiCaprio ve Samuel Jackson’ın muhteşem oyunculukları ile sizleri mest edecekleri anlarda buradan sonra başlar.

Quentin Tarantino’nun tarzını bilenler için pek bir sorun yok, zira yine kanlar havada uçuşucak, sert adamlar etrafta dolanacak, büfeden gazete almak gibi basit bir şekilde insanlar vurulacak…

Tarantino işi öylesine basit göstermeyi becerebilen bir yönetmen ki, her şey olağanmış hissinden kurtulamıyorsunuz. Aslında tipik bir intikam hikayesi var işin içinde. Hem de karısını kurtarmak için her şeyi göze alan bir adamın hikayesi. Sanırım Türk filmi olsa mide bulantısı geçirebileceğimiz çok sahne olurdu.

Benim şaşırdığım nokta, yönetmenin diğer filmlerine nazaran, daha etliye sütlüye dokunur bir tavır takınması oldu. Özellikle kölelik durumunun iğrençliğini hem siyahi insanların olaya bakışı hem de beyazların olaya bakışı ile öyle bir anlatmış ki bu sistemden midemizin bulanması için çok etkili olmuş.

– Zenci at biniyor!
+ Herkes neden bize bakıyor?
– Ata binen bir zenci hiç görmediler de ondan.

Burada yönetmenin bir tarzı var, bunu zaten biliyoruz. Şiddeti çok kullanır, burada da kullanmış, kan, evet burada da mevcut, kendi oyuncuları vardır (örnek Samuel L. Jackson ), muhteşem bir şekilde karşımız çıkıyor.

Bu filmde farklı birkaç nokta var. Tarantino genelde pek iyilik meleği değildir, ters köşe yapmayı çok sever, yapmıyor. Siyaset yapmaz, yapıyor. Ak hikayelerinde biraz acımasızdır, burada daha naif.

Leonardo DiCaprio, için de ayrı bir paragraf açmak lazım. Her geçen yıl büyüyen bir oyunculuk gösteriyor. Babyface çocuk olmadığını daha önce de defalarca kanıtladı ve artık o büyük oyuncuların arasında adı rahatlıkla yazılabilir diye düşünüyorum. Oynadığı her karaktere kendinden öylesine bir ruh katıyor ki, sinemanın bu büyüleyici yanı onunla daha da büyüleyici oluyor.

– Patronun zenci dövüşü gibi kanlı bir spor için fazla acemi görünüyor.
+ Hayır. Bir adamın köpekler tarafından parçalara ayrılmasını görmeye pek alışkın değil ondan.
– Sen alışkın mısın?
+ Ben Amerikalılara ondan daha alışkınım sadece.

Tarantino, DiCaprio üzerinden, bir siyahinin kafatası anatomisi üzerine öylesine ırkçı bir monologu gözümüzün içine sokuyor ki kanınızın donacağı an işte tam burası.

Ve Tarantino, müzik konusunda hep ama hep çok iyi olmuştur. Bizi yine yanıltmıyor.

Barış, Aralık 2019

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.