Şairin Vedası

Kapıyı açınca geniş bir avlu

Kenarında bir iki ağaç

ortanın yanı büyük bir yapı

yapının etrafında dört uzun kule.

Duvara ve çıkışa yakın,

Hayata ve rüyaya uzak

İki beton ayak üzerinde

Düz bir taş !

Taşın üzeri zamanı gelince dolu

diğer zamanlarda boş…

Şimdi zamanı, öyle uzanmışım

karanlık ve üşüyorum

az insan, iki katı göz yaşı sayıyorum

hemen önümde, el pençe divan

bir adam, tanıdık değil

dil yabancı

sustu, başlar sağa, benim için sola

birazdan, tam karanlık olmadan

Hayat denilen savaşta!

ilk defa

Dost omuzlar üstünde yükseleceğim.

Elveda…

Barış Tolga Çoruh, Beyazıt – 22.05.1998

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.