Kısaca

I

Kaç yol var yürünebilir?
Kaç gece biter gün doğar
                           insan ömründe
Kaç kere tutulur Güneş
Kaç kere tutulur insan, insana
İnsan kaç kere kaçar
                            Ardına bakmadan...

II

Gecenin karanlığı geçiyor, hissedemediğim
Ruhumu arıyorum
Tüm ikna çabalarına rağmen
in olmuş cin olmuş, yok olmuş...

III

Çocuklar oyun oynuyor
                        Beyrut'ta değil
Tel Aviv'de 
               denize giriyorlar
Geleceklerini hazırlayan babaları
          Beyrut'ta öldürüyor, 
oyun arkadaşlarını

IV

Bu kan, bombardıman, ölümün ıslak yüzü
gazeteler ve televizyonlar, kanla atıyor başlıklarını
git gide sıradanlaşıyor
                    SAVAŞ
başka topraklarda vuruyor
                             başka toprakların halklarını
Ruhları ölenler olarak seyrediyoruz
kalabalık, ruhsuz
ama insan!

V

Şimdi bir türkü söylesen bana
Bir bulut geçse, yağmur olsa, tertemiz
yavaş yavaş kapatsan gözlerini
sözlerin kalsa görünür
içinde biriken ağıt
ben utanarak sussam
gözlerini açsan
gözlerinle vur gözlerime
akan yaşım kan olsun
ölüm sözlerinle, yaşam gözlerinle olsun

VI

Halk olduk, her coğrafyada
katillerin kirli ellerinde
yeri gelir sel olur, durmaz engelinde

Halk olduk, ezilmiş, 
                        çıkmaz sesimiz
ayak altlarından kalkar bedenimiz
tanınmamış kara parçalarında 
                      öldürülürken geleceğimiz

Halk olduk, tarihinde tarifsiz
azalırken çoğalan kendi özünden
vazgeçmedi
                    kurşun gibi ufacık ölümlerden

Barış, Kadıköy 1995 – 2000

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.